içim çok buruk bu aralar
minik bi meleğin beklemediğim kaybı..
acılarını derinden hisstmem derken
defnenin hastalığı üstüne geldi,anlamamı sağladı aslında..
nasılda hızlı yaşıyoruz,,
yoruluyorum sıkılıyorum
bunalıyorum
ama bir bakıyorum tüm bunları hasretle arar hala geliyor,acılı bir anne
ben oh uyudu derken,bi yerlerde uyansa şimdi açsa gözlerini diyor birileri hiç gelmeyeceğini bile bile o anın..
napıyorum,ne biçim bi insanım diyorum,,,
kucak isteyen kızıma,hayır demiyorum artık,,
doğru değil belki ama şimdilik dememeye karar verdim
şu sıkıntı içimden kalkana kadar..
normal seyrine dönene kadar hayat...
kokusunu içime daha derin çekicem kızımın,ağlamasın diye bakıcam gözünün içine...
sonra geçerse acım belki o zaman yine "anne" olurum,şimdilik bu minvalde takılıcam
valla okuyanlar ne derse haklı biraz sıyırdım bu aralar..
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder