eskiden ne çok yazardım defterler doldururdum..
boş işler üzerineydi yazıların çoğu
erkgenlik sendromları..
hayatı anlamama tripleri,neden geldim dünyaya bunalımları:)
şimdi komik geliyor ama o zaman çok dramatikti,pardon trajikomikti:)
şimdi çok şey var yazıcak ama ben o modda diilim..
o kadar karışıkki yazıya dökememekten korkuyorum aslında
yanlış bir anlatım içine girmekten
kısaca....
kızım çoğalan dişleriyle hayatı ve acıyı öğreniyor..tabi bende!
birey olduğunu ve herşeyi kabul etmesi gerekmediğini...tabi bende!
onu çok sevdiğimi ve bi öpücüğünün nelere kadir olduğunu..ama ben bunu öğrenemedim
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder